“Adamın adamı” olmak…
Önce genel bir “adamın adamı olmayı” inceleyelim..
Kulağa sadakat gibi gelir ama çoğu zaman gölgesinde kaybolmaktır. Kendi kararlarını başkasının gözüyle vermek, doğruyu değil güçlü olanı savunmak, vicdanı değil çıkarı pusula yapmak demektir. Oysa insanın asıl ihtiyacı, başkasının adamı olmak değil, kendinin adamı olabilmektir.
Kendinin adamı olmak; önce kendine karşı dürüst olmaktır. Hata yaptığında kabul edebilmek, doğru bildiğini kalabalıklar yanlış dese de savunabilmek, menfaat uğruna eğilip bükülmemektir. Bu kolay bir yol değildir.
Çünkü bu yol alkıştan çok eleştiri, destekten çok yalnızlık getirebilir. Ama sonunda insanın başını yastığa rahat koymasını sağlar.
Birinin adamı olan, onun gölgesinde büyür; o gölge çekildiğinde küçülür. Kendinin adamı olan ise kendi ışığını yakar. Başkalarının sözüyle değil, kendi aklı ve vicdanıyla yol alır.
Bugün var olan güçler yarın değişebilir; ama karakter dediğimiz şey, insanın yanında ömür boyu kalır.
Toplumlar da böyledir. Kendi ayakları üzerinde duran, sorgulayan, hakkını savunan bireylerle güçlenir. Biat kültürü kısa vadede düzen gibi görünse de uzun vadede çürümeyi getirir.
Oysa özgür düşünen, sorumluluk alan insanlar hem kendilerini hem çevrelerini ileri taşır.
Sonuç olarak; mesele kimin adamı olduğun değil, nasıl bir insan olduğundur.
Başkasının gölgesinde yaşamak yerine kendi duruşunu inşa etmek, belki zor ama en doğru olandır. Çünkü günün sonunda herkes kendi hayatının hesabını verir. Ve o hesapta en değerli şey, insanın kendine verdiği sözdür.
Gelelim hakem camiasında “adamın adamı” olmak durumuna..
Hakem camiasında kimlere biat edilir? Kimler kimin ne için adamı olur?
Adamın adamı olunca, kısa vadede kapıları açıyor gibi görünse de uzun vadede hem güveni hem itibarı aşındırır. Sahada adalet dağıtması gereken bir meslekte, birine bağlılıkla hareket etmek değil; kurallara, vicdana ve meslek onuruna bağlı kalmak esastır.
Hakemin en büyük gücü düdüğü değil, güvenilirliğidir. Eğer bir hakem camiasının bir ferdi “filancanın adamı” diye anılmaya başlarsa, verdiği en doğru kararlar ve verdiği notlar bile tartışmalı hale gelir. Oysa “kendi adam” olan hakem ve gözlemciler kararlarını ve notlarını kurallara göre verir, baskıdan etkilenmez, hatasını saklamaz ve kimsenin gölgesine sığınmaz. Bu duruş, ilk etapta zorlayıcı olabilir ama zamanla saygıyı kalıcı hale getirir.
Hakem camiasında liyakat, şeffaflık ve tarafsızlık olmazsa olmazdır. Eğitimlere gerçekten katılmak, raporları dürüst yazmak, atamalarda adaletli olmak ve sahada eşit mesafede durmak; “kendi adamı” olmanın temelidir.
Aksi durumda sahte imzalar, torpil iddiaları ve kulisler konuşulmaya başlar; bu da tüm camiaya zarar verir.
Unutulmamalı ki bir hakem camiası yalnızca maçı yönetip not vermez güveni de yönetir. Güven kaybedildiğinde düdük sesi bile anlamını yitirir.
Bu yüzden mesele, birilerinin adamı olmak değil; adaletin ve doğruluğun adamı olabilmektir. Çünkü hakemin gerçek itibarı, arkasında duran güçten değil, arkasında bıraktığı adil kararlar zincirinden gelir.
Bizler öyle insanlar biliyoruz ki; Kim kimin adamı? Bizim bildiğimizi siz de biliyor musunuz?
