Hakem toplumunun öncü güçleri var. MHK, TFFHGD, hakemler ve gözlemciler.
Patron konumunda olan MHK’dır. TFFHGD’yı ise sendika konumunda düşünebiliriz..!.
Maç atamasını yapan patron MHK’nın bazı yöneticileri zaman zaman fevri davranıp ahbap-çavuş ilişkisine girdiğini, kendi tanıdığı bildiği hakem ve gözlemcilere ya zirve yaptırdığı yada terfi ettirdiğini kamuoyu iddia ediyor..
Taraftar, yönetici ve futbolcuların hakemlerden beklentileri nedir; Tabiî ki sahada adalet dağıtması.
Adalet dağıtması için hakemlere görev verirler. Toplumu oluşturan bireylerdir (Hakemler) . Bireyin intiharı toplumun intiharıdır.
Ey hakem yöneticileri eğer sizler toplumun öncüsü olma görevini üstlendiyseniz bunun için sizlerin de üzerine büyük görevler düşüyor.
Futbol sahasında en ufak hatanın faturası hakemlere kesiliyor. Nasıl ki bir teknik direktörün ömrü 3 maçlıksa MHK’da aynı konuma bürünebilir..
1985 yılından beri bu camianın içerisindeyim..
Hangi MHK'ya sorsanız onlardan başka adaletli yönetim gelmedi..!
Camiaya sorsanız.. Büyük bir çoğunluk rahatsızlığını dile getirirler ve şu cümleler dudaklarında okunur; Hakkım yendi çıkamadım, yine ahbap çavuş ilişkileri terfilere damgasını vurdu, hakemlik hanedanlık mı?
Bazı kulüp yöneticilerinin konuşmalarına şahit olmuşuzdur; Bu hakemlerle lig bitmez” ama o ligler hep biter..
Bu MHK ile lig bitmez diyenleri de duymuşuzdur. Ama o lig yine biter.
Hakem camiasının Avrupa ile entegre olmuş, futbol ailesi içerisinde başı dik duran, sahada sadece gördüğünü çalan hakem nesli yetiştirmek için çaba sarf etmeli.
Hakem hatalarının neden ve sonuçları ile meşgul olmalı, bunun için çalışma yürütmeli ve gerektiğinde de bunları en yüksek perdeden dillendirebilmelidirler. Hakemleri bu konuda yalnız bırakmamalıdırlar. Eğer hakemleri yalnız bırakmazlarsa, hakemlerde onları yalnız bırakmaz.
Bu ülkede eğer bir yönetici çıkıp da ben bu hakemin düdüğünü astıracağım deyip de astırabiliyorsa ve bu camia sessiz kalıyorsa ve bu ülkeden Dünya Kupası’nda maç yöneten hakemler çıkıyorsa bu demektir ki; Hakemlerimizi rahat bırakırlarsa Dünyanın en iyi hakemleri Türkiye’den çıkar.
Yıllar süren arkadaşlıklara gıptayla bakar olduk. İlişkiler artık kısa sürüyor neden; karşımızdakinden verebileceğinden daha fazlasını ister olduk da ondan.
Çünkü menfaatler ilişkimizden daha önemli hale geldi. Toplumlarda insanların büyük çoğunluğu dünyada kendileri için mümkün olduğunca daha fazla çıkar sağlamaya, kendi istek, tutku ve egolarını tatmin etmeye, kısa bir yaşam süresini sorumsuzca geçirmeye çalışırlar.
Ahlaki ve insani yönden bir güzellik elde etme konusunda ise çabaları yok denecek kadar azdır. Çünkü bunun kendileri için bir çıkar yolu olmadığını düşünürler.
Hatta aksine yardımsever, şefkatli, merhametli, hoşgörülü, vicdanlı kısacası üstün ahlaklı insanları kendi çarpık bakış açılarıyla "saf"kişiler olarak değerlendirirler.
Menfaati her şeyin üstünde gören kişilerin aile bireyleri arasındaki ilişkilerde de açıkça fark edilen bir tahribatın yaşandığı görülür. Yaşanan düzen bu.
Düzene ayak uyduramayana “yar saçların lüle lüle”..
Hakem camiasında da arkadaşlıklar menfaat üzerine kurulmuş..
Menfaat, insanların birbirleri için fedakârlıklarda bulunmaları, sevgi göstermeleri, dayanışma, cömertlik gibi değerleri tamamen ortadan kaldırmada etkin rol oynuyor. Bu rol her şeyden önce bazı insanları birbirlerine insan olarak değer vermemelerini öğütlüyor sanki.
Biat etmek bu camiada çok önemli. Eğer bu yoksa bir yerlere gelmeyi aklınızın ucundan bile geçirmeyin.
Köşe başları tutulmuş. Yukarılara çıkmanın altın anahtarı üç- beş kişinin tekelinde..!
Görev başındakiler kendilerinin eleştirilmesini istemezler.
Onlar sürekli “Şakşakçılığı” severler. Eski Federasyonları yada eski MHK’lar hakkında iyi konuşmuşsanız “yandınız”.. Bu camiada dün ve yarın yok, bu gün var..Hakem ve gözlemcileri gelecek korkusu sarıyor. Arada bundan böyle yarın yok ama dün vardı... Ama gene de bazılarınız olmayacak o yarında... Belki de yarınlarda…
Bu düşüncedeki insanlar, bir çıkarları olmadığı sürece birbirlerine değer vermez sevgi duymazlar. Kimse kimsenin sağlığını, huzurunu, rahatını düşünmez. İnsanlara bir zarar dokunmasından endişelenmez, buna engel olmaya çalışmaz.
İçinde Allah korkusu olan ve ayrım yapmadan vicdan muhasebesi yaparak hizmeti kendilerine ilke edinen insanlar iyilik yapmak, sevgi ve saygı duymak için bir çıkar gözetmez, aksine sürekli iyi işler yapıp hayırlarda yarışarak üstün ahlaklarına yenilerini eklerler.
Yaşanan menfaate dayalı olan sevgi türünde insanlar sevgi adı altında kendilerini ve başkalarını kandırmakta, bunun neticesinde son derece sıkıntılı, yalnız ve mutsuz bir hayat sürmektedirler.
Geriye bakıp bir düşünün.. Kaç kişi hakemliği mutlu bir şekilde bıraktı?
Bu, menfaat üzerine kurulu bir dünyada yaşayan insanlar tarafından çok iyi bilinen bir gerçektir. Bu dünyayı yaşayan insanlar, dost sandıkları kişilerin bir gün mutlaka kendilerini yalnız bırakacaklarını, özellikle sıkıntılı zamanlarında, örneğin klasman düştüklerinde, hastalandıklarında ya da maddi imkânlarını kaybettiklerinde kendilerinden yüz çevireceklerini içten içe bilir, bu nedenle hiçbir zaman gerçek anlamda mutlu ve huzurlu olmaz, sevildiklerini hiçbir zaman gerçek anlamda hissedemezler. Karşılarındaki insanların sevgilerinden sürekli olarak kuşku duymalarının sebebi budur.
Bakın Mehmet Akif Ersoy bu konuda ne diyor;
Aldanma insanların samimiyetine,
Menfaatleri için gelirler vecde
Vaad etmeseydi Allah cenneti,
O'na bile etmezlerdi secde.
Herkes bu sözü beyinlerinin bir köşesine yazmalı. Çizgi bile eğri kalır yanında..!
Büyük üstadın sözü günümüze ne kadar da uygun.
Sanki bu günleri görmüş gibi..
